Wina z regionu Madera

W roku 2019 wyspa Madera wraz z dwiema siostrzanymi wyspami świętowały 600-lecie odkrycia. Wzmacniane wino z Madery, biorące swą nazwę od wyspy, nie tylko przynosi jej dochód, ale służy też w promocji, rozpowszechniając od wielu stuleci jej nazwę na całym świecie.

Pomysł na wino madera zrodził się przez przypadek. Wino jako produkt eksportowy do Europy, Azji i obu Ameryk było transportowane powolnymi żaglowcami. Aby się nie zepsuło, dolewano do niego spirytus z trzciny cukrowej, masowo uprawianej na wyspie. Wielomiesięczna podróż, utlenianie, upał i kołysanie zmieniały smak produktu nie do poznania. Wino stawało się bardzo złożone, nabierając całkiem nowych aromatów i struktury. Okazało się, że jest całkiem smaczne. Odtąd aż do końca XIX wieku celowo wożono maderę w ładowniach w celach winifikacyjnych.

Od XVII wieku wzmacniana madera robiła wielką karierę na europejskich stołach. Podobnie jak w Porto, produkcję i handel winem zdominowali Anglicy. W czasach rozkwitu, w XVIII wieku, działało tu ponad trzydzieści wytwórni. W XIX wieku, po pladze filoksery, zmieniły się odmiany uprawianych tu winorośli i zrezygnowano z dalekich podróży po ocenach na rzecz podgrzewania madery na wyspie. Areał upraw skurczył się i obecnie działa tu tylko osiem wytwórni.

Maderyzacja

Maderyzacja to proces dojrzewania wina (po wzmocnieniu go spirytusem do mocy 19%), w którym istotną rolę odgrywa oksydacja (utlenianie) i podgrzewanie w wielkich tankach do temperatury ok. 50°C przez 90 dni lub w beczkach drewnianych (600 l), umieszczonych na 6–12 miesięcy w salach nagrzewanych do 40°C. To metoda droższa, ale przynosząca lepszą jakość wina. Dopuszczona jest też metoda solera (patrz sherry).

Część najlepszych mader dojrzewa w beczkach pod okapem winiarni, podgrzewana tylko przez słońce. Ta metoda starzenia madery może trwać nawet 20 lat przed zabutelkowaniem.

 

Czytaj więcej

Style madery

Madera to wino białe. Barwa może wprowadzać w błąd, bowiem proces dojrzewania zmienia ją do ciemnego mahoniu włącznie. Madera może być wytrawna i słodka.

Odmiany i stopień wytrawności

Tradycyjnym odmiano winorośli przypisywany jest odpowiedni stopień słodkości. Najsłodszy jest malmsey (zwany też malvasia) – ciemnobrązowe, oleiste, intensywnie pachnące wino. Bual zajmuje drugie miejsce na skali słodkości, wyprzedzając serciala i terranteza.

Wina bual są ciemne w barwie, rodzynkowe, z ogromnym potencjałem do starzenia, przewyższającym pod tym względem inne madery. Z bualem w konkurencji na długowieczność mierzyć się może Sautern lub rocznikowe porto. Kilkudziesięcioletnie buale są cennymi winami koneserskimi. Z odmiany sercial (cerceal) tworzy się najbardziej wytrawne orzeźwiające madery. Te szczepy uprawia się wysoko w górach, przez co dojrzewają powoli i późno. Sercial jest lekki, pachnący, doskonały na apetyt.

Madery rocznikowe są jednoodmianowe i dojrzewają w beczkach minimum 20 lat. Madera jest winem niezwykle długowiecznym. Pasuje do niej powiedzenie, że im wino starsze, tym lepsze. Najdroższe madery mają ponad 100 lat i nic nie stoi na przeszkodzie, aby dalej dojrzewały. Wino nie psuje się nawet po otwarciu butelki.

Dziś maderę pijemy jako aperitif, podajemy z potrawami, deserami itp. tworząc ekscytujące połączenia smakowe. Można ją tez pić w drinkach lub samą – jako wspaniałe wino do kontemplacji.

Oznaczenia

Na etykietach mader pojawiają się oznaczenia wieku: 3, 5, 10, 15, 20, 50 lat. W blendach oznacza to wiek najmłodszego wina użytego w mieszance. W winach rocznikowych na butelce znajdziemy rok zbiorów.

 

    Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką dotyczącą cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.
    Zamknij
    pixel